Ο Σοκούροφ ερμηνεύει τον Γκαίτε

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Αριστουργηματική προσέγγιση του αρχετυπικού για τον δυτικό πολιτισμό μύθου του Φάουστ από τον Αλεξάντερ Σοκούροφ. Πηγή της έμπνευσής του ήταν ο Γκαίτε, αλλά και Γερμανοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα. Ο σκοταδισμός κι ο απροσδιόριστος χρονικά Μεσαίωνας στο φόντο της Ιστορίας περιγράφονται με κοινωνικούς όρους (φτώχεια, επιδημίες, πολέμους και διαφθορά της Εκκλησίας που αποτελεί κυρίαρχο θεσμό) κι όχι μεταφυσικά.
Το σκηνικό θυμίζει βωβές ταινίες του γερμανικού εξπρεσιονισμού, όπως το «Εργαστήρι του δόκτορος Καλιγκάρι», λείπουν όμως βασικά στυλιστικά στοιχεία αυτών των ταινιών: η σκιά και το σκληρό κοντράστο. Ενα ξεθωριασμένο πράσινο

χρώμα που υπαινίσσεται παρακμή αποτυπώνεται στο κινηματογραφικό κάδρο με έντονη φωτεινότητα. Ο εξπρεσιονισμός στο άπλετο φως του ορθόδοξου Σοκούροφ που προτιμά τις πλαστικές συνθέσεις και τις απαλές επιφάνειες. Στον κόσμο του Φάουστ, είναι όλα πνιγηρά: συνταρακτικά σχέδια γεννιούνται στο στριμωγμένο μέρος όπου περιδιαβαίνει ο Φάουστ. Είναι ένας στοχαστής, που διαλαλεί ιδέες, μεταδίδει λέξεις, που κάνει σχέδια, ένας ονειροπόλος. Ένας ανώνυμος άντρας που ωθείται από απλά ένστικτα: πείνα, απληστία, λαγνεία. Ένα δυστυχισμένο, κυνηγημένο πλάσμα, που θέτει μια πρόκληση στον Φάουστ του Γκαίτε. Γιατί να μείνει εκεί όταν μπορεί να πάει παραπέρα; Κι ακόμα παραπέρα, και πιο πέρα, πιέζοντας πάντα προς τα εμπρός, χωρίς να προσέχει ότι ο χρόνος μένει ακίνητος….
Σύμφωνα με την ερμηνεία του Σοκούροφ, ο Δρ. Φάουστ συντάσσεται με το διάβολο γιατί έχει κουραστεί να μάχεται την Εκκλησία, η οποία κλείνει συνεχώς το στόμα της επιστήμης και εμποδίζει το έργο των ερευνητών. Ο Φάουστ κλείνει τη συμφωνία του με τον Αρχοντα του Σκότους, με την ελπίδα ενός πραγματικού Διαφωτισμού!
Η φωτογραφία του Μπρουνό Ντελμπονέλ είναι για Οσκαρ. Το ίδιο και οι ερμηνείες των Αντον Αντασίνσκι (Μεφιστοφελής), Γιοχάνες Τσάιλερ (Φάουστ). Η εξαιρετική σκηνογραφία της Γελένα Ζουκόβα δεν αναπαριστά απλά μια εποχή, αλλά της προσδίδει πυκνά στρώματα μη-γυαλιστερής ενοχλητικής, «μουχλιασμένης»πραγματικότητας.
Παραγωγή 2011. Βραβευμένο με Χρυσό λιοντάρι στη Μόστρα και με άλλα έξι βραβεία σε ισάριθμα φεστιβάλ.
Διάρκεια 140 λεπτά.
Το τρέιλερ εδώ
Διαβάστε περισσότερα...

Δωρεάν είσοδος για ανέργους σε κάποιες προβολές του ΦΚΘ

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης δίνει τη δυνατότητα σε ανέργους να παρακολουθήσουν κάποιες προβολές του Φεστιβάλ δωρεάν, με την επίδειξη ισχύουσας κάρτας ανεργίας.
Το Φεστιβάλ, λαμβάνοντας υπόψη τη δύσκολη οικονομική κατάσταση δίνει τη δυνατότητα σε ανέργους να παρακολουθήσουν δωρεάν, με την επίδειξη ισχύουσας κάρτας ανεργίας τις προβολές με ώρα έναρξης έως και τις 15:00.

Παράλληλα, πρεμιέρα θα πραγματοποιήσουν στη Θεσσαλονίκη, μεταξύ άλλων, η πολυαναμενόμενη νέα δημιουργία των αδερφών Ζαν Πιέρ και Λυκ Νταρντέν, Το παιδί με το ποδήλατο, αλλά και η βραβευμένη με Χρυσό Λέοντα στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας ταινία του Αλεξάντερ Σοκούροφ, Φάουστ.
Επίσης στις Ειδικές Προβολές εντάσσονται, τα νέα φιλμ των Ματιέ Κάσοβιτς, Η τάξη και το ηθικό (Rebellion) και Αντρέι Ζβάτζιντσεφ Έλενα, καθώς και η βραβευμένη στο τελευταίο Φεστιβάλ Καννών, ταινία Αντίο του Ιρανού Μοχάμαντ Ρασούλοφ, ο οποίος έχει καταδικαστεί από το ιρανικό καθεστώς σε πενταετή ποινή φυλάκισης.
Αριθμό – ρεκόρ συμμετοχών σημειώνει φέτος η Αγορά του 52ου ΦΚΘ, με περισσότερους από 250 τίτλους να παίρνουν μέρος στις δράσεις της.

Ανάμεσά τους, οι ταινίες Άλπεις του Γιώργου Λάνθιμου και Το γάλα του Γιώργου Σιούγα σε προβολές της αγοράς, αλλά και πέντε νέα ελληνικά projects των Άγγελου Φραντζή, Πέννυς Παναγιωτοπούλου, Θοδωρή Παπαδουλάκη και Γιώργου Σερβετά, στο Crossroads Φόρουμ Συμπαραγωγών.
Η ιδέα του Μύθου της Εξαφάνισης / Η εξαφάνιση του Μύθου κυριαρχεί στο φετινό Πειραματικό Φόρουμ, που αναδεικνύει χαμένους μύθους και θησαυρούς: Τη σλοβένικη κολεκτίβα εικαστικών και κινηματογραφιστών ΟΜ Production, το κινηματογραφικό αίνιγμα J.X. Williams, αλλά και την ταινία του Ερίκ Μποντλέρ The Anabasis of May and Fusako Shigenobu, Masao Adachi, and 27 years without Images, για την επανεμφάνιση του θρυλικού σκηνοθέτη Μασάο Αντάτσι.
Επίσης, μια παρουσίαση του Collectif Jeune Cinema, στο πλαίσιο της οποίας θα προβληθούν μεταξύ άλλων, η ταινία της Μαργκερίτ Ντιράς, Les mains Négatives (1979), αλλά και το φιλμ Pandrogeny Manifesto (2005) του Έλληνα Διόνυσου Ανδρόνη για τους Breyer P-Orridge.

Παράλληλες εκδηλώσεις

Εγκαίνια θα πραγματοποιήσει στο 52ο ΦΚΘ η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Ένας κόσμος χωρίς περιθώρια» του Σπύρου Στάβερη, μια εφ' όλης της ύλης παρουσίαση του γνωστού Έλληνα φωτογράφου στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει ο Βαγγέλης Ιωακειμίδης, ενώ τον σχεδιασμό και την οργάνωση η Αλεξάνδρα Αθανασιάδου και ο Θάνος Σταυρόπουλος. Οργάνωση παραγωγής: Άννα Μηλώση. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 4 Νοεμβρίου έως τις 4 Δεκεμβρίου.

Επίσης, στο πλαίσιο του 52ου ΦΚΘ θα πραγματοποιηθούν οι εκθέσεις: «Κοιτάζοντας πίσω από τις εικόνες. Φωτογραφίες και κείμενα από την Αμερική» μαζί με προβολές τριών ταινιών του σκηνοθέτη της DEFA Ράινερ Ζίμον, στο Ινστιτούτο Γκαίτε (2/11 – 11/12/2011) και «Rrose Selavy où Eros c’est la vie» με έργα (φωτογραφίες και βίντεο) φοιτητών του Τμήματος Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης – γκαλερί. (Επιμέλεια έκθεσης: Αγγελική Γραμματικοπούλου - 1-21 Νοεμβρίου).
Το 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διαρκεί από τις 4 έως τις 13 Νοεμβρίου.

Διαβάστε περισσότερα...

Ελληνικό σινεμά στο Χόλιγουντ

Κάθε χρόνο, από το 2007 και μετά, αρχές Ιουνίου καταφτάνουν στις ελληνικές εφημερίδες e-mail από το Los Angeles Greek Film Festival. Στην αρχή, μας άρεσε να χαζεύουμε τις διασημότητες με ελληνικές ρίζες, την Τζένιφερ Ανιστον, ας πούμε. Τον Σιντ Γκάνις, πρόεδρο από το 2005 μέχρι το 2009 της Academy of Motion Pictures, Arts and Sciences, που δίνει τα Οσκαρ. Την Ολυμπία Δουκάκη. Τον Αλεξάντερ Πέιν. Την εξ αγχιστείας συγγένισσά μας Τζίνα Ρόουλαντς. Δεν μας χάλαγε ούτε καν η Νία Βαρντάλος.

Θεωρούσαμε, πάντως, ότι ένα ελληνικό φεστιβάλ στο Χόλιγουντ, κι ας φιλοξενούσε καλές, νέες ταινίες, δεν είχε και πολύ νόημα. Σαν να αφορούσε αποκλειστικά την ομογένεια, που είναι και συντηρητική κινηματογραφικά. Η Ερση Δάνου, όμως, η σκηνοθέτρια («Μια θάλασσα μακριά»), που το ίδρυσε μαζί με την παραγωγό Αγγελική Γιαννακοπούλου, μας διαψεύδει κατηγορηματικά. Το ίδιο και η πορεία του φεστιβάλ αυτά τα πέντε χρόνια.

«Σόκαρε ο Κυνόδοντας»

«Δεν μπορώ να σας πω πολλά, συγκεκριμένα και εντυπωσιακά κέρδη», λέει, «ότι βρήκαν χάρη σε μας διανομή ταινίες μας στις ΗΠΑ. Αλλά υπάρχει πια ελληνική κινηματογραφική παρουσία στο Λος Αντζελες. Και όχι μόνο. Το φεστιβάλ μας ξαναζωντάνεψε κάποια παλιά έργα -σε Νέα Υόρκη, Σικάγο, Μόντρεαλ. Ξαφνικά ανακαλύφτηκε το ελληνικό σινεμά. Κατ' αρχήν από την ομογένεια, που είναι η βάση μας. Αλλά και πέρα από αυτήν, από τους Αμερικανούς σινεφίλ. Πέρυσι είχαμε ουρά Αμερικανών για τον "Κυνόδοντα". Είχε, βέβαια, ήδη ένα όνομα χάρη στο βραβείο στις Κάνες και είχε πάει σε αρκετά φεστιβάλ στην Αμερική. Τέτοιες ταινίες, μοντέρνες και τολμηρές, θέλουν οι Αμερικανοί σινεφίλ. Αντίθετα, ο "Κυνόδοντας" σόκαρε λίγο την ομογένεια».

Η προώθηση των ελληνικών ταινιών στις ΗΠΑ δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. «Ακόμα και οι διανομές είναι συνήθως πολύ μικρές (art house), σε μερικές αίθουσες σε Λος Αντζελες και Ν. Υόρκη», επισημαίνει η Ερση Δάνου. «Αλλά το όφελος από το φεστιβάλ δεν είναι οικονομικό. Είναι να φανεί ο ελληνικός κινηματογράφος στο Χόλιγουντ, που δεν είναι μόνο τα στούντιο, αλλά και οι ανεξάρτητες ταινίες. Να αλλάξει ο ορίζοντας των σκηνοθετών, να μη σκέφτονται μόνο Ευρώπη και Γαλλία, αλλά και πιο πέρα».

«Κυνόδοντες» δεν βγαίνουν κάθε χρόνο. Η εμπειρία, όμως, του Los Angeles Greek Film Festival από την πορεία του Λάνθιμου είναι σπουδαία παρακαταθήκη. Η Ερση Δάνου είναι περήφανη που η ομάδα του φεστιβάλ συντόνισε την εκστρατεία για την υποψηφιότητα στα Οσκαρ.

«Στην αρχή ούτε ο Αμερικανός διανομέας της, η Kino International, δεν πίστευε ιδιαίτερα στην ταινία. Τη δείξαμε, όμως, στο φεστιβάλ και άρεσε, βγήκε και σ' ένα τοπικό art house cinema και πήγε πολύ καλά. Οταν το υπουργείο Πολιτισμού την πρότεινε για τα Οσκαρ, ζητήσαμε από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου κάποια χρήματα, τα ελάχιστα δυνατά, για να αρχίσουμε μια καμπάνια». Να μην τα πολυλογούμε, διαφημίσεις σε μεγάλα έντυπα (Variety, Hollywood Reporter), προβολές για τα μέλη της Ακαδημίας, ακόμα και μια δεξίωση στο σπίτι της προξένου μας στο Λος Αντζελες Ελισσάβετ Φωτιάδου («καταπληκτική γυναίκα, μας έχει πολύ στηρίξει»), όλα έπαιξαν το μικρό τους ρόλο δίπλα στην τρομερή φόρα του «Κυνόδοντα».

Αλλά δεν είναι μόνο τα Οσκαρ. Φέτος το Φεστιβάλ του Λος Αντζελες έχει αποφασίσει να προωθήσει στις ΗΠΑ τον «Μαχαιροβγάλτη» του Γιάννη Οικονομίδη, το «Γάλα» του Γιώργου Σιούγα και το «Attenberg» της Αθήνας Ραχήλ Τσαγγάρη. Οι δύο πρώτες προβλήθηκαν στην 5η διοργάνωση (9-12 Ιουνίου).

«Ο "Μαχαιροβγάλτης", που είναι πολύ ελληνική ταινία, άρεσε ιδιαίτερα στην κριτική μας επιτροπή», λέει η Ερση Δάνου. «Με την προβολή της στο φεστιβάλ έθεσε επίσημα υποψηφιότητα για τις "Χρυσές Σφαίρες". Δεν ξέρω αν θα φτάσει, αλλά ήδη δημιουργείται ένα ρεύμα. Το "Γάλα" από την άλλη έκανε σε μας την παγκόσμια πρεμιέρα του. Αρεσε και συγκίνησε».

Η ελληνική κοινότητα

Μόνο το «Attenberg» τους ξέφυγε, μια ταινία με μεγάλη δυναμική, μετά το βραβείο πέρυσι στη Βενετία και την εξαιρετική δημοσιότητα που πήρε τον Μάρτιο στο φεστιβάλ New Directors/New Films στη Νέα Υόρκη. «Η Τσαγγάρη έχει ήδη διανομέα στις ΗΠΑ, τη Strand Releasing, που θέλει να βγάλει την ταινία πιο κοντά στο award season (Σεπτέμβριο με Δεκέμβριο), μακάρι και στο φεστιβάλ του American Film Institute, τον Νοέμβριο», εξηγεί η Δάνου. «Αν την προτείνει και το υπουργείο Πολιτισμού για τα Οσκαρ, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να συντονίσουμε την καμπάνια, όπως και στον "Κυνόδοντα"».

Πώς τα βγάζει οικονομικά πέρα το φεστιβάλ; Να 'ναι καλά ο Μέγας Χορηγός του, δηλαδή το Ιδρυμα Λάτση και η εταιρεία «1821 pictures» (των Πάρη Κασιδόκωστα και Τέρι Ντούγκας). Γιατί από το ελληνικό κράτος μόνο η ΕΡΤ βοηθάει και κάτι λίγο το ΥΠΕΞ. Το υπουργείο Πολιτισμού μια χρονιά έδωσε 20.000 ευρώ, αλλά με την κρίση πάνε κι αυτά. Οσο για την ελληνική κοινότητα του Λ.Α., που είναι μικρή αλλά δυναμική, «δίνει κάποια χρήματα, αλλά όχι όσα θα θέλαμε», λέει η Ερση Δάνου. «Τουλάχιστον, όμως, τα μεγάλα της κεφάλια, όπως ο Τζιμ Γιαννόπουλος της Fox και ο Κάρι Ανθόλις της ΗΒΟ, μας βοηθάνε συναντώντας τους Ελληνες σκηνοθέτες και παραγωγούς, που έρχονται στο φεστιβάλ».

Της ΒΕΝΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

από την "Ελευθεροτυπία" Διαβάστε περισσότερα...

Κάννες για όλους

Γνωστοί σκηνοθέτες και πλήθος λαμπερών σταρ αναμένεται να κατακλύσουν φέτος την γαλλική Ριβιέρα για να παραστούν στο φετινό, 64ο Φεστιβάλ Καννών που πραγματοποιείται από τις 11 έως τις 22 Μαΐου. Ηθοποιοί όπως ο Μπραντ Πιτ, ο Σον Πεν και ο Τζόνι Ντεπ αναμένεται να κάνουν την εμφάνισή τους στο κόκκινο χαλί της αίθουσας Λιμιέρ των Καννών, μιας και πρωταγωνιστούν σε ταινίες που θα προβληθούν στο Φεστιβάλ, το πρόγραμμα του οποίου παρουσιάστηκε το μεσημέρι της Πέμπτης. Ανάμεσα στις ταινίες που θα παρουσιαστούν είναι και το πολυαναμενόμενο «Tree of Life», η νέα ταινία του σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ, με πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ, ενώ στις Κάννες θα προβληθούν -εκτός συναγωνισμού- και οι νέοι «Πειρατές της Καραϊβικής», με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ. Ο Δανός Λαρς Φον Τρίερ παρουσιάζει στις Κάννες το δραματικό φιλμ «Μελαγχολία» στο οποίο παίζουν, μεταξύ άλλων, οι Κίφερ Σάδερλαντ και Κίρστεν Νταντ. Ο Ισπανός σκηνοθέτης Πέδρο Αλμοδόβαρ επιστρέφει, διασκευάζοντας το μυθιστόρημα «Mygale» του Τιερί Ζονκέ, για τις ανάγκες της ταινίας «La piel que habito» («Το δέρμα στο οποίο ζω»), όπου πρωταγωνιστούν ο -κάποτε ηθοποιός φετίχ του-, Αντόνιο Μπαντέρας, και η παλιά του μούσα, Μαρίσα Παρέδες. Την Ιταλία εκπροσωπεί ο Νάνι Μορέτι με την ταινία «Habemus Papam», όπου παρακολουθούμε την σχέση του Πάπα της Ρώμης με τον ψυχοθεραπευτή του. Στο «Αγόρι με το ποδήλατο» («Le gamin au velo») οι Βέλγοι αδελφοί Ζαν Πιέρ και Λικ Νταρντέν σκηνοθετούν την Σεσίλ ντε Φρανς στον ρόλο της κοινωνικής λειτουργού που αναλαμβάνει την προστασία ενός ανήλικου αγοριού που εγκατέλειψε ο πατέρας του. Από την Φινλανδία ο Άκι Καουρισμάκι, έρχεται με το «Le havre», μια μαύρη κωμωδία στην οποία πρωταγωνιστεί ο Ζαν Πιέρ Λεό, ενώ την Γαλλία εκπροσωπούν δυο ταινίες, το «L’ apollonide» του Μπερνάρ Μπονελό και η τελευταία ταινία του Αλέν Καβαλιέρ, «Pater». Η Τζούλια Λι παρουσιάζει από την Αυστραλία την δική της εκδοχή για την «Ωραία κοιμωμένη» («Sleeping beauty») με την Έμιλι Μπράουνινγκ, ενώ από την Σκωτία, η Λιν Ράμσεϊ σκηνοθετεί την Τίλντα Σουίντον στον ρόλο μιας μητέρας που ζει με τον εφιάλτη της σειράς δολοφονιών στις οποίες μετείχε ο γιός της. Η ταινία λέγεται «We need to talk about Kevin». Ο Σον Πεν ερμηνεύει έναν ροκ σταρ που μεγαλώνει στην πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Πάολο Σορεντίνο «This Must Be the Place». Η έναρξη του Φεστιβάλ θα γίνει με την προβολή της νέας ταινίας του Γούντι Αλεν «Midnight in Paris», στην οποία κάνει μια εμφάνιση και η Πρώτη Κυρία της Γαλλίας, Κάρλα Μπρούνι. Το φιλμ θα προβληθεί εκτός συναγωνισμού, όπως και το «The beaver», η τελευταία ταινία της Τζόντι Φόστερ, με τον Μελ Γκίμπσον σε έναν ρόλο που ελπίζει να τον βοηθήσει να αναβιώσει την καριέρα του. Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν συμμετέχει προς το παρόν στο Φεστιβάλ -ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί το πρόγραμμα των ταινιών μικρού μήκους και το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών. Τα προγνωστικά ήθελαν να περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ και η νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου «Άλπεις» με πρωταγωνίστριες τις Αγγελική Παπούλια και Αριάν Λαμπέντ. Υπενθυμίζεται ότι ο «Κυνόδοντας» του Γ.Λάνθιμου είχε κερδίσει πέρυσι το βραβείο στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα».http://www.blogger.com/img/blank.gif Φέτος, στο ίδιο τμήμα θα προβληθούν η τελευταία ταινία του Γκας Βαν Σαντ «Restless», το «Arirang» του Κορεάτη Κιμ Κι Ντουκ, το «Hors satan» του Μπρουνό Ντιμόν και το «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο» του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν. Πρόεδρος της φετινής κριτικής επιτροπής είναι ο Αμερικανός ηθοποιός Ρόμπερτ ντε Νίρο. Υπενθυμίζεται ότι τιμητικός Χρυσός Φοίνικας θα δοθεί στον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Το Φεστιβάλ ρίχνει αυλαία στις 22 Μαΐου. *Το κείμενο το βρήκαμε εδώ, αλλά για το φεστιβάλ αναλυτικά εδώ Διαβάστε περισσότερα...

Πέθανε ο Σίντνεϊ Λιούμετ

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 86 ετών ο Σίντνεϊ Λιούμετ, ένας από τους σπουδαιότερους Αμερικανούς σκηνοθέτες. Παιδί θεατρικής οικογένειας, ο Λιούμετ ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός τη δεκαετία του 1950, για να περάσει στη συνέχεια στη σκηνοθεσία, όπου και διέπρεψε. Μερικές από τις πλέον γνωστές του ταινίες ήταν το «Σέρπικο» με πρωταγωνιστή τον Αλ Πατσίνο και με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, το δικαστικό δράμα «12 Αngry Men» (1957) με πρωταγωνιστή τον Χένρι Φόντα, «Το Δίκτυο» (1976) με πρωταγωνιστές την Φέι Ντάναγουεϊ (Όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου) και τον Ουίλιαμ Χόλντεν και το μη "εμπορικό" αλλά πλέον δημοφιλές Dog day Afternoon. Συνολικά, σε διάρκεια έξι δεκαετιών ο Λιούμετ είχε σκηνοθετήσει 50 ταινίες, οι πιο δημοφιλείς από τις οποίες διαδραματίζονται στον αστικό ιστό της Νέας Υόρκης. «Ο θάνατος του Λιούμετ είναι το τέλος μιας εποχής» δήλωσε ο Μάρτιν Σκορτσέζε, ενώ ο Γούντι Αλεν με το γνωστό δηκτικό του τρόπο είπε ότι «επειδή γνώριζα τον Σίντνεϊ, είμαι σίγουρος ότι ακόμα και νεκρός θα έχει περισσότερη ενέργεια και από αρκετούς ζωντανούς ανθρώπους που γνωρίζω». Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ εξέφρασε τη λύπη του, λέγοντας ότι ο Λιούμετ ήταν ένας από τους σπουδαιότερους χρονικογράφους της πόλης μας. *Περισσότερα για τον σκηνοθέτη εδώ και εδώ Διαβάστε περισσότερα...

Η ταινία στον δημοτικό κινηματογράφο

Από την Πέμπτη θα προβάλλεται καθημερινά στην αίθουσα του Δημοτικού Κινηματογράφου στον Μύλο Ματσόπουλο, η ταινία Ο ΤΡΟΠΟΣ ΤΟΥ ΜΠΑΡΝΕΙ Ώρες προβολών: καθημερινά 20.00 και 22.15 (εκτός Δευτέρας). Σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Λιούις με τους: Πολ Τζιαμάτι, Ντάστιν Χόφμαν, Ρόζαμουντ Πάικ. ΚΩΜΩΔΙΑ| 2010 | Έγχρ. | Διάρκεια: 134' Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας, Βραβείο Leoncino d' Oro - Φετιβάλ Βενετίας 2010, Βραβείο Κοινού - Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν 2010, Υποψηφιότητα για ΟΣΚΑΡ Ο μποέμ, αντισυμβατικός και αυτοκαταστροφικός τηλεοπτικός παραγωγός Μπάρνεϊ Πανόφσκι δίνει τη δική του εκδοχή για τα όσα συναρπαστικά είδε κι έζησε.Ο Μπάρνεϋ δεν έχει κάνει και λίγα πράγματα στη ζωή του. Επιτυχημένος τηλεοπτικός παραγωγός, έζησε μια έντονη μποέμικη ζωή κατά τα νεανικά του χρόνια στη Ρώμη, αγαπάει τις γυναίκες, τα πούρα και το ποτό, παντρεύτηκε τρεις φορές, έχει τρία παιδιά, απεχθάνεται τους συγγραφείς και εξοργίζεται με όσους αμφισβητούν το δικό του μοντέλο ζωής. Όταν το βιβλίο κάποιου άσπονδου φίλου της νεανικής του ζωής κατηγορεί τον Μπάρνεϋ για πολλά, ακόμα και για φόνο, θα αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει τα όπλα του αντιπάλου του και θα γράψει την ιστορία του συμπληρώνοντας καρέ-καρέ τα κομμάτια του παζλ της ζωής του. Θυμωμένος αλλά συναισθηματικός, ο υπέροχος Μπάρνεϋ, συγκινεί, διασκεδάζει και γίνεται ο ήρωας μιας ταινίας που με χιούμορ και απέραντη τρυφερότητα, αποτελεί έναν μοναδικό ύμνο στη ζωή και την αγάπη. Συγκλονιστική η ερμηνεία του Πολ Τζιαμάτι («Πλαγίως») που δίνει ρεσιτάλ στον ρόλο του Μπάρνεϋ και κέρδισε Χρυσή Σφαίρα 1ου Ανρδικού Ρόλου, καθώς επίσης και του Ντάστιν Χοφμαν που υποδύεται τον πατέρα του. Η ταινία ενθουσίασε και συγκίνησε το κοινό στο φεστιβάλ της Βενετίας, κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν και είναι υποψήφια για το Όσκαρ Το πνεύμα του Καναδού συγγραφέα Μορντεκάι Ρίχλερ παραμένει άθικτο, κρουστό και έντονα αυτοσαρκαστικό, με τέλειο εκφραστή τον Πολ Τζιαμάτι σε μια πλούσια, απολαυστική ερμηνεία, ντροπιαστικά κωμική, που φτάνει να ραγίσει καρδιές… Διαβάστε περισσότερα...

Αυλαία με πολύ γέλιο

Η τελευταία ταινία της σεζόν από την Κινηματογραφική Λέσχη Τρικάλων είναι η απίθανη «Ενας προφήτης, μα τι προφήτης». Η ταινία θα προβληθεί τη Δευτέρα 11 Απριλίου, στις 10.15 μ.μ. (LIFE OF BRIAN) Βρετανία - 1979 – Έγχρωμο Σκηνοθεσία: Terry Jones Σενάριο: Graham Champan, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones, Michael Pain Παραγωγή: John Goldstone Φωτογραφία: Peter Biziou Μουσική: Geoffrey Burgon Με τους: Graham Champan, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones, Michael Pain, Terence Bayler, Carol Cleveland, Kenneth Colley.

ΥΠΟΘΕΣΗ

O Mπράιαν γεννήθηκε σε ένα στάβλο την ημέρα των Χριστουγέννων, ακριβώς δίπλα στο στάβλο που γεννήθηκε... ξέρετε ποιος. Οι Τρεις Μάγοι με τα Δώρα φτάνουν στο στάβλο του και τα αποθέτουν στην ποδιά του, όταν, όμως, το αστέρι προχωρά, καταλαβαίνουν το λάθος τους και παραδίδουν τα δώρα τους στον διπλανό στάβλο. Αυτή είναι η ιστορία της ζωής του Μπράιαν: πάντα κατά λάθος, όλοι νομίζουν πως είναι ο Μεσσίας. Το πρόβλημα είναι πως εκείνος δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να τους πείσει πως δεν πρέπει και να... σταυρωθεί κατά λάθος! Καταδικασμένο απ’ την εκκλησία, απορριπτέο ως βλάσφημο από τους θεολόγους και απαγορευμένο ανά τη Βρετανία –και όχι μόνο- , το «ρυπαρό φιλμάκι» για τον Υιό του Θεού δια χειρός Monty Python είναι μια από τις πιο αμφιλεγόμενες ταινίες όλων των εποχών. Αλλά το «Ένας προφήτης μα τι προφήτης», που παρεμπιπτόντως παρέμεινε απαγορευμένο στο Swansea έως το 1997, είναι μια από τις πιο αστείες και δημοφιλής ταινίες όλων των εποχών. Στην ταινία του 1979, ο Graham Chapman παίζει τον Brian, ένα δύσμοιρο αθώο κάτοικο των Ιερών Τόπων, που φέρει μια ύποπτη ομοιότητα με τον Ιησού Χριστό. Μετά από 1-2 συναντήσεις με τα ευσεβή πλήθη, που δεν σηκώνουν αντιρρήσεις, περνιέται για τον Μεσσία, ένα ατυχές γεγονός που, αναμενόμενα, καταλήγει σε δάκρυα, ξεσπάσματα οργής και, τελικώς, στη σταύρωση. Το αποτέλεσμα είναι μια άκρως ασεβής σάτιρα πάνω στην θρησκεία και τη δημιουργία μύθων, στο οποίο η περίεργη συνήθεια των Βρετανών να υποδύονται γυναικείους ρόλους υποστηριζόταν μόνο από τα υπερμεγέθη ενδύματα και τις τσιριχτές φωνές. Η ταινία λίγο έλειψε να μη γυριστεί. Όταν ο Λόρδος Delfont, επικεφαλής τότε της EMI, επιτέλους, διάβασε το σενάριο, το θεώρησε τόσο βλάσφημο, που έβαλε τα τσιράκια του να ακυρώσουν τη συμφωνία. Η ομάδα των Python, που ήταν στην Τυνησία προετοιμάζοντας τα γυρίσματα, στράφηκε στο «σκαθάρι» George Harrison, στενό φίλο του Eric Idle, για βοήθεια. Αλλά τα προβλήματα της ομάδας δεν σταμάτησαν εκεί. Αν και το αμοντάριστο υλικό πέρασε ως ΑΑ, αντίστοιχο με το άνω των 15 σήμερα, από τη Βρετανική Συμβουλευτική Επιτροπή Κινηματογράφου, λογοκρίθηκε από τις περιφερειακές αρχές, κάτι που διασφάλιζε την απουσία του από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Κάποιοι από τους θρησκευόμενους , δε, προσεύχονταν για την απόλυτη αποτυχία και πτώση του. Αλλά η ταινία, που τώρα ευρέως αναγνωρίζεται ως αριστούργημα, έμελλε να γίνει ένα από τα πιο επιτυχημένα Βρετανικά φιλμ.

TO ΚΑΣΤ ΤΟΥ «ΠΡΟΦΗΤΗ»

Ο Chapman παίζει τον Brian με μια αφοπλιστική αθωότητα που κάνει το ρόλο να λειτουργήσει. Ο Terry Jones, ως η ενοχλητική και σίγουρα μη-παρθένα μητέρα του Brian, συν-σκηνοθετεί και όλοι οι Pythons παίζουν διάφορους ρόλους παρέα με μια γερή ομάδα ηθοποιών που πήγαν να τους πλαισιώσουν στην Τυνησία. Ο Michael Palin είναι εξαιρετικός στο ρόλο του θεραπευμένου λεπρού που αναστατώνεται όταν καταλαβαίνει πως έχασε το εισόδημα του ως επαίτης, όπως επίσης και στον ρόλο του ευγενικού Ρωμαίου φρουρού που συνοδεύει τους ανθρώπους στη σταύρωση τους σαν σχολαστικός αεροσυνοδός και ακόμα καλύτερος ως Πόντιος Πιλάτος με ελαττωματική ομιλία, που για να ευχαριστήσει το πλήθος ανακοινώνει πως ένας κρατούμενος θα τη γλιτώσει. «Welease Woderwick!» (Όχι, δεν προσπάθησε καν να πει Barabas). O Chapman έχει το δεύτερο ρόλο ως ψευδός Ρωμαίος φίλος του Πόντιου Πιλάτου, του Μπίγκους Ντίγκους. Ο John Cleese είναι ο ξεκαρδιστικά αστείος σαν τον γραφειοκράτη τρομοκράτη Ρετζ, ακολουθώντας πεισματικά τους Κανόνες της Τάξης του Roberts και ως τραμπούκος Εκατόνταρχος, που διορθώνει τα ορθογραφικά λάθη, στα γκράφιτι στους τοίχους του παλατιού του Brian. O Eric Idle παίζει τη συνήθη μανιέρα του, από υπερφίαλους τύπους και παίρνει και το μεγάλο τραγούδι στο τέλος της ταινίας. Μολαταύτα, ένας από τους χαρακτήρες του, ένας Χιτλερίζον ηγέτης ομάδας αυτοκτονίας, κόπηκε (όπως θα δούμε και παρακάτω). Ο Terry Gilliam, ο μόνος Αμερικανός της ομάδα και πηγή των περίεργων αλλά διασκεδαστικών animation, κάνει μια αστεία στροφή υποδυόμενος τον κουφό δεσμοφύλακα. Ως καλλιτεχνικός διευθυντής, δημιουργεί την θεαματική όψη της ταινίας και μετατρέπει ένα μικρό χωριό της ερήμου σε μια αποικία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του 33 π.Χ.

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ

Σε μια σειρά συνεντεύξεων, οι Pythons συζητούν για τις διαμάχες που γνώριζαν πως θα προκαλέσει η ταινία. Ωστόσο ακόμα και οι ίδιοι έμειναν άφωνοι όταν, ενώ ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν τα γυρίσματα, η ΕΜΙ τίναξε στον αέρα τη συμφωνία και τη χρηματοδότηση. Σε μια προσπάθεια εξεύρεσης πόρων, οι Idle και Goldstone, φεύγουν για τις ΗΠΑ. Η αναστάτωση που έχει προκαλέσει όμως η ταινία, τρομοκρατεί τους επενδυτές. Τελικά ο Idle πηγαίνει στο φίλο του George Harrison, που συμφωνεί να τους χρηματοδοτήσει. Ίσως είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως ένα από τα «σκαθάρια» μπορεί να είχε οικονομικά θέματα, αλλά όπως έχει πει ο George Harrison υποθήκευσε το σπίτι και το γραφείο του στο Hollywood έναντι του ποσού των 4 εκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό «γεννά» μια νέα εταιρία παραγωγής την Handmade Films, που μετά το Life of Brian συνεχίζει να κάνει κάμποσες επιτυχημένες παραγωγές. Η ταινία κάνει πρεμιέρα πρώτα στις ΗΠΑ, όπου οι διαμάχες και οι διαμαρτυρίες το μόνο που καταφέρνουν είναι να αυξήσουν τη ζήτηση. Κάποιες πολιτείες την απαγορεύουν, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά. Παρόμοιες διαμαρτυρίες στη Βρετανία αποτυγχάνουν να πείσουν την Επιτροπή Κινηματογράφου κι έτσι η ταινία βγαίνει χωρίς κομμένες σκηνές και με το χαρακτηρισμό 14 και άνω. Ήταν οι ίδιοι ο Pythons που αποφάσισαν να κόψουν τον Χιτλερίζον χαρακτήρα, που διαφωνούσε με τον Brian για την καθαρότητα της φυλής ανάμεσα στους Εβραίους, ο οποίος έφερε ένα κράνος, σχεδιασμένο από τον Gilliam, με ένα άστρο του Δαυίδ σχεδόν μετασχηματισμένο σε αγκυλωτό σταυρό. Καλή κίνηση παιδιά!

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Ο Stanley Kauffman λέει ότι ο Ιησούς θ’ απολάμβανε αυτή την ταινία, μιας και είχε αίσθηση του χιούμορ, πράγμα που αποδεικνύεται με τα λογοπαίγνια του μέσα στη Βίβλο. Αυτό φτάνει για τους εκπροσώπους των καθιερωμένων θρησκειών που καταδικάζουν την ταινία ως βλάσφημη. Όπως πολύ σωστά σχολιάζει ο Kauffman, το Life of Brian, δεν χλευάζει τη ζωή του Ιησού, αλλά διασκεδάζει τη ζωή του Brian, που γεννήθηκε την ίδια μέρα αλλά στο διπλανό σταύλο. Η ταινία δείχνει τον Ιησού μόνο δυο φορές, μία στη φάτνη ιδανικά φωτισμένο και τη δεύτερη φορά σ’ ένα κήρυγμα του, όπου ακούμε τον Brian, που βρίσκεται στις πίσω σειρές, να παραπονιέται: «Δεν ακούω τίποτα, τί λέει; Οι Έλληνες θα κληρονομήσουν τη Γη; Μακάριοι οι τυράδες;» Το Life of Brian είναι περισσότερο ταινία παρά βιβλικό έπος: Έχει μεν τις ρίζες της στα αναρίθμητα βιβλικά έπη, αλλά είναι μια ταινία καταστάσεων, παρεξηγήσεων και αιώνιων ερωτημάτων, πάνω στο θέμα της θρησκείας. Μια εμπνευσμένη φιλόδοξη παραγωγή. Roger Ebert, Chicago Times Οι ίδιοι οι Pythons λένε πως η ταινία τους αν και είναι αιρετική, δεν είναι βλάσφημη. Χωρίς στιγμή να γελοιοποιούν τον Ιησού, άλλωστε μεταξύ τους πάντα έλεγαν πως «είναι ωραίος τύπος», στοχοποιούν όλους αυτούς που παρερμήνευσαν το μήνυμα του και δεν κατάλαβαν το κήρυγμα του. Βάλουν κατά σχισμάτων, αιρέσεων, ψευδοπροφητών και γενικά κατά της ανθρώπινης βλακείας. Χαρακτηριστική η σκηνή όπου ο Χριστός μιλάει στο ποίμνιό του και δεν ακούγονται καθαρά τα λόγια του στους πίσω. Από τη στιγμή δε που ο Brian περνιέται για προφήτης η ταινία απλά εκτοξεύεται. Αλλά δεν αφήνουν όρθια ούτε την πολιτική σκηνή, ούτε τους συντηρητικούς και φτάνουν μέχρι τα προοδευτικά σχήματα που είχαν εμφανιστεί στην Βρετανία τη δεκαετία του ‘70, που συνεχώς συζητούν χωρίς να πράττουν – πόσο πιο αστεία μπορεί να είναι μια σκηνή από εκείνη όπου συζητάνε τα μέλη του Λ.Μ.Ι. (Λαϊκό Μέτωπο Ιουδαίας) και βασικό θέμα της κουβέντας τους είναι το πόσο άχρηστο είναι να συζητάνε τόσο πολύ;! Όντας η καλύτερη δουλειά της ομάδας τόσο σεναριακά, υποκριτικά (καθώς η εξάδα αναλαμβάνει πάνω από 40 ρόλους) όσο και σκηνοθετικά (εδώ τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Terry Jones και ουχί ο Terry Gilliam – αφήνοντας στον τελευταίο μόνο τους τίτλους αρχής και τη θρυλική σκηνή με τους εξωγήινους που σώζουν τον Brian) μιλάμε για μια καθαρόαιμη κωμωδία – π.χ. τα σκετσάκια με τον κεκέ φρουρό ή τον Πόντιο Πιλάτο που δε μπορεί να πει το ρο δε στοχεύουν πουθενά – απλά έχουν τρομερή πλάκα. WhoNeedTheCritics Η γνωστή ταινία των Monty Pythons έτυχε δριμείας κριτικής σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, ενώ Ιρλανδία και Σουηδία θεώρησαν τόσο ανεπίτρεπτη τη σάτιρα προς το πρόσωπο του Ιησού Χριστού που δεν επέτρεψαν την προβολή της. Τελικά το φιλμ κυκλοφόρησε στην πρώτη έπειτα από 8 χρόνια, ενώ όταν αργότερα οι Σκανδιναβοί προχώρησαν σε άρση της απαγόρευσης προβολής, προσπάθησαν να τα μπαλώσουν με το σλόγκαν: «Η ταινία που ήταν τόσο αστεία, ώστε απαγορεύτηκε στη Σουηδία!». CineMad Μια εξαιρετική κωμωδία δεν μπορεί να περιορίζεται στα επιτρεπτά όρια του γούστου και της ευαισθησίας. Ενώ άλλοι μπορεί να φοβούνται να εμπλακούν με τέτοια ιδιαιτέρως επικίνδυνα και προκλητικά θέματα, οι Pythons είναι στο στοιχείο τους. Μια ταινία αποκάλυψη ακόμα και για τους ίδιους. George Perry- Criterion Collection Διαβάστε περισσότερα...

Λαμπερό Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

Σημαντικές παρουσίες, στήριξη στην ελληνική διανομή και ένα αφιέρωμα στον Κλοντ Σαμπρόλ αποτελούν το στίγμα του φετινού, 12ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Το Φεστιβάλ θα διεξαχθεί από τις 31 Μαρτίου έως τις 8 Απριλίου στην Αθήνα και από τις 7 έως τις 12 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη και θα «ανοίξει αυλαία» με τη νέα ταινία του Φρανσουά Οζόν, παρουσία της Κατρίν Ντενέβ. Στην Αθήνα και η «θρυλική» σταρ Κλαούντια Καρντινάλε. Για την 12η διοργάνωσή του, το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ελλάδας θα έχει ανάδοχο την Άννα Μουγκλαλίς, η οποία επέλεξε τέσσερις αγαπημένες της ταινίες. Στο Φεστιβάλ θα παρουσιαστεί, ακόμα, η ταινία Gino, ο νονός της πίτσας, στην οποία πρωταγωνιστεί. Η φετινή διοργάνωση θα έχει πλήθος καλεσμένων. Εκτός από την Κατρίν Ντενέβ, θα τιμηθεί σε ειδική εκδήλωση η Κλαούντια Καρντινάλε, η Ντάιαν Κρούγκερ που θα παρουσιάσει την ταινία Ατίθαση Λιλί, ο Εμίρ Κουστουρίτσα που πρωταγωνιστεί στην ταινία Νικόστρατος: ένα ξεχωριστό καλοκαίρι που πραγματοποίησε γυρίσματα στη Σίφνο, ο παθιασμένος με τις τέχνες Πιέρ Μπερζέ και πολλοί άλλοι. Στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ θα συμμετάσχουν συνολικά 13 ταινίες, οι οποίες έχουν ήδη βρει διανομή στην Ελλάδα, μία κίνηση που έχει ως στόχο –όπως τονίζουν οι διοργανωτές του Φεστιβάλ- να στηρίξει και τη διανομή. Οι ταινίες του διαγωνιστικού είναι οι εξής: Potiche, Η διορία, Η σκιά του εγκλήματος, Carlos, Δυο-τρία πράγματα που ξέρω γι’αυτούς, Το κλειδί της Σάρα, Ένα κρεβάτι... στα τέσσερα, Πέρα από τον νόμο, Πες μου τ’ όνομα σου, Η μεγάλη φυγή, Ατίθαση Λιλί, Τα μικρά όνειρα της νιότης μου, Θέα στη θάλασσα, Η κραυγή ενός ανθρώπου, Μαύρη Αφροδίτη. Δύο βραβεία θα απονεμηθούν στις ταινίες που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ. Πρόκειται για Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής που αποτελεί προσφορά του τηλεοπτικού σταθμού TV5 Monde και του Δήμου Αθηναίων, καθώς και για το Βραβείο Κοινού, το οποίο θα απονεμηθεί σύμφωνα με τις ψήφους των θεατών κατά την έξοδό τους από τις προβολές των ταινιών που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα. Το βραβείο (ύψους 6.000 ευρώ) θα απονεμηθεί στον Έλληνα διανομέα της βραβευμένης ταινίας με σκοπό την προώθησή της όταν αυτή προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες. Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής είναι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ενώ μέλη της η Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ, ο Γιώργος Αρχιμανδρίτης, η Ειρήνη Γαβαλά, η Ελιζαμπέτ Κιν, ο Γιώργος Τσουρογιάννης, καθώς και ένας νεαρός Γάλλος σπουδαστής που έχει έρθει στην Ελλάδα για σπουδές τέχνης στο πλαίσιο του προγράμματος Erasmus. Στο τμήμα του «Πανοράματος», θα προβληθούν ταινίες που δεν έχουν βρει διανομή στις αίθουσες. Το τμήμα αυτό περιλαμβάνει συνολικά 15 ταινίες. «Θελήσαμε να δώσουμε την ευκαιρία στο κοινό να παρακολουθήσει ταινίες που δεν θα μπορούσε να δει στις αίθουσες, παρά μόνο σε ένα Φεστιβάλ» δήλωσε, η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ, Ελίζ Ζαλαντό. Παράλληλα, υπάρχουν και προβολές για νέους, καθώς και ένα μίνι-αφιέρωμα σε ταινίες τρόμου. Το 12ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου εγκαινιάζει φέτος και μια συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, η οποία θα φιλοξενήσει προβολές. Στην Ταινιοθήκη θα προβληθούν και 15 ταινίες-ορόσημο του Κλοντ Σαμπρόλ, στο πλαίσιο αφιερώματος που διοργανώνει το Φεστιβάλ. Η έναρξη του Φεστιβάλ θα γίνει την Πέμπτη 31 Μαρτίου με την ταινία Potiche του Φρανσουά Οζόν, παρουσία της Κατρίν Ντενέβ, της Άννα Μουγκλαλίς και της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ. Το Φεστιβάλ ρίχνει αυλαία στις 8 Απριλίου με την προβολή του Nicostratos: Ένα ξεχωριστό καλοκαίρι του Ολιβιέ Ορλέ. Αξίζει να σημειωθεί ότι το φετινό βιντεάκι του Φεστιβάλ έφτιαξε ο Γιώργος Ζώης, σκηνοθέτης του βραβευμένου Casus Belli, ενώ για τη διοργάνωση δημιουργήθηκε και ειδικό λογότυπο. Στην Αθήνα οι προβολές θα γίνουν από 31 Μαρτίου έως 8 Απριλίου στους κινηματογράφους Απόλλων, Αττικόν, στο Γαλλικό Ινστιτούτο και στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, ενώ στην Θεσσαλονίκη οι προβολές θα γίνουν από 7 έως 12 Απριλίου στον κινηματογράφο Ολύμπιον. *Από εδώ Διαβάστε περισσότερα...

Καλή ιδέα για το e-trikala

Ένα πρωτοποριακό εγχείρημα εφάρμοσε για πρώτη φορά το 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - Εικόνες του 21ου Αιώνα. Ντοκιμαντέρ, εκδηλώσεις, παρουσιάσεις σκηνοθετών μεταδίδονται ψηφιακά -και την ώρα που λαμβάνουν χώρα- μέσω του πανεπιστημιακού δικτύου GRNET σε τέσσερις πόλεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε ανθρώπους που ζουν εκτός Θεσσαλονίκης να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις. Η αρχή έγινε με την τρυφερή ταινία «Ένας Τυχερός Ελέφαντας» (φωτό). Το εγχείρημα πραγματοποιείται από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ηλεκτροακουστικής και Τηλεοπτικών Συστημάτων της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ και στόχος του είναι η πολιτιστική αποκέντρωση του Φεστιβάλ στην ελληνική επικράτεια. Δραστηριότητες του Φεστιβάλ, θα μεταδίδονται σε τέσσερις πόλεις (Κέρκυρα, Ρέθυμνο, Πάτρα, Λευκωσία), μέσω του πανεπιστημιακού δικτύου. Οι ταινίες που θα προβληθούν κατ' αυτόν τον τρόπο είναι οι: «Καναρίνι μου Γλυκό» (στις 15/3), «26.2» «the Road to here» (16/3), «Μόνο οι Λέξεις Συνεχίζουν» (16/3), «Η ιστορία του Πατ Τίλμαν» (17/3), «Greek Crisis Explained» και «Πρώτη Ύλη» (στις 18/3). Όλες οι προβολές θα γίνονται στις 8 το βράδυ. Η αρχή έγινε με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Ένας Τυχερός Ελέφαντας». Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Δημήτρης Εϊπίδης, αφού χαιρέτισε τους θεατές στις τέσσερις πόλεις, δήλωσε ότι πρόκειται για μία «νέα εποχή για το Φεστιβάλ». Οι «απομακρυσμένοι» θεατές παρακολούθησαν την ταινία και μετά το τέλος της έκαναν ερωτήσεις στις δύο παραγωγούς που βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Διαβάστε περισσότερα...

Το παρεξηγημένο φεστιβάλ

Το 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα σηκώνει αυλαία απόψε (11/3) στον κινηματογράφο Ολύμπιον για να καλωσορίσει για μία ακόμα χρονιά τους σινεφίλ στον ιδιαίτερο κόσμο του ντοκιμαντέρ. Το Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στις αίθουσες Ολύμπιον, Παύλος Ζάννας, Τζον Κασαβέτης, Σταύρος Τορνές, Φρίντα Λιάππα, Τώνια Μαρκετάκη και στην αίθουσα του ΙΕΚ ΑΚΜΗ. Στόχος του, να παρουσιάζει τις εικόνες της κοινωνικής, ιστορικής, πολιτικής και, κυρίως, ανθρώπινης πραγματικότητας του νέου αιώνα, που λειτουργούν ως εφαλτήριο για περιπετειώδεις κινηματογραφικές περιπλανήσεις. Μέσα από ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει ταινίες τεκμηρίωσης από όλο τον κόσμο, καθώς και παράλληλες δράσεις – ημερίδες, masterclasses, ομιλίες, συνέδρια, εκθέσεις-, το Φεστιβάλ φιλοδοξεί να ενημερώσει, να ευαισθητοποιήσει και να κινητοποιήσει το κοινό, γύρω από κρίσιμες θεματικές που απαιτούν την κριτική στάση και την ενεργή συμμετοχή του. Φέτος, το 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πραγματοποιεί αφιέρωμα στο έργο του σπουδαίου ουκρανού δημιουργού Σεργκέι Λοζνίτσα, ο οποίος θα παραβρεθεί στη διοργάνωση, αλλά και στο έργο της πολυβραβευμένης τσέχας ντοκιμαντερίστριας Χελένα Τρεστίκοβα. Παράλληλα, εν όψει της διοργάνωσης των Παγκόσμιων Αγώνων Special Olympics 2011, το 13ο ΦΝΘ πραγματοποιεί αφιέρωμα με τίτλο «Έτσι είμαι – Ανατρέποντας προκαταλήψεις», με ντοκιμαντέρ που αναδεικνύουν την ξεχωριστή πραγματικότητα των ατόμων με αναπτυξιακές και νοητικές δυσλειτουργίες. Επιπλέον, το ελληνικό τμήμα της διοργάνωσης πραγματοποιεί αφιέρωμα στην Κυριακή Μάλαμα, μια δημιουργό που έχει χαράξει στο ντοκιμαντέρ τις δικές της διαδρομές. Τέλος, σημαντική θέση στο πρόγραμμα του 13ου ΦΝΘ κατέχει το αφιέρωμα στη Μέση Ανατολή, με ταινίες που σκιαγραφούν την ιδιαίτερη φυσιογνωμία της περιοχής και με επίκεντρο κοινωνίες σε αναβρασμό και μέρη που συνταράσσονται σε καθημερινή βάση. ΤΑΙΝΙΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: Η γοητευτική ζωή και η ανεπανάληπτη μουσική πορεία της Ρόζας Εσκενάζι, της θρυλικής μορφής του ρεμπέτικου, ζωντανεύουν μέσα από το ντοκιμαντέρ Καναρίνι μου γλυκό / My Sweet Canary, του Ρόι Σερ, το οποίο ανοίγει την αυλαία του 13ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου αιώνα, την Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011, στο Ολύμπιον. Τρεις νέοι μουσικοί πραγματοποιούν ένα οδοιπορικό, από την Κωνσταντινούπολη στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, ακολουθώντας τα μουσικά ίχνη της ερμηνεύτριας, αποκαλύπτοντας τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις του ρεμπέτικου ως φαινόμενο, περιδιαβαίνοντας τις σύγχρονες μουσικές σκηνές, όπου αναβιώνουν παγκοσμίως τα τραγούδια της Ρόζας Εσκενάζι. ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ Ο αραβικός κόσμος βιώνει μια από τις πιο πολυτάραχες περιόδους της Ιστορίας του, όπως άλλωστε επιβεβαιώνουν και οι τελευταίες εξελίξεις σε Αίγυπτο, Ιράν, Ιράκ, Λιβυή. Η Μέση Ανατολή, μια από τις πιο ευάλωτες γεωγραφικές ζώνες του πλανήτη, άλλοτε ασφυκτιά και άλλοτε εξεγείρεται μέσα σε μια δίνη πολιτικών μεταστροφών και κοινωνικών ζυμώσεων. Ο κινηματογραφικός φακός είναι παρών και αντανακλά την αλήθεια της. Εξελίσσοντας τον διάλογο με τον αραβικό κόσμο, το 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, συμβάλλοντας με τις δράσεις του, στο πρόγραμμα «Θεσσαλονίκη - Σταυροδρόμι πολιτισμών», πραγματοποιεί αφιέρωμα στη Μέση Ανατολή, με ταινίες τεκμηρίωσης που έχουν ως κοινό παρονομαστή την ανθρώπινη πραγματικότητα. ΕΚΘΕΣΕΙΣ Στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του 13ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, δύο φωτογραφικές εκθέσεις με ανθρωποκεντρική ματιά και κινηματογραφική άποψη, διανθίζουν το πρόγραμμα της διοργάνωσης: «ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΤΟΠΙΑ» – ΝΤΙΤΕΡ ΖΑΟΥΤΕΡ Στα «Ανθρώπινα Τοπία» του γερμανού σκηνοθέτη, φωτογράφου και συγγραφέα Ντίτερ Ζάουτερ, πρωταγωνιστούν πορτρέτα που σφύζουν από ευθύτητα και αμεσότητα: τα πρόσωπα εργατών από διάφορα μέρη της Τουρκίας. Την επιμέλεια και τον συντονισμό της έκθεσης κάνουν οι Θάνος Σταυρόπουλος και Άννα Μηλώση. «ΑΠΟ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ: ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΙΧΝΗ» - ΠΑΤΡΙΚ ΖΑΚΜΑΝ Στην έκθεση αποτυπώνονται οι σπουδαιότεροι σταθμοί στην καριέρα του βραβευμένου γάλλου φωτογράφου Πατρίκ Ζακμάν, μέλος του πρακτορείου Magnum από το 1985. Την έκθεση επιμελείται η Αγγελική Γραμματικοπούλου. Το βρήκαμε εδώ Επίσης, μια άλλη άποψη για το φεστιβάλ (εδώ), αναφέρει: Ανάμεσα στις κυρίαρχες διευθυντικές επιλογές που απηχούν την αστική δυτική αντίληψη για το ντοκιμαντέρ ο θεατής μπορεί να βρει ορισμένες ταινίες που πάνε κόντρα στο ρεύμα και εκπροσωπούν κινήματα και λαϊκή δημιουργία. Ειδικά αφιερώματα φέτος θα γίνουν στον Ουκρανό κινηματογραφιστή Σεργκέι Λοζνίτσα, στην Τσέχα Χελένα Τρεστίκοβα, και στην Κυριακή Μάλαμα. Εννιά ταινίες περιλαμβάνονται στην αφιέρωμα για την Μέση Ανατολή, ανάμεσα τους Τα δάκρυα της Γάζας και η Οδός Αμπού Τζαμίλ. Στο αφιέρωμα «Έτσι Είμαι- Ανατρέποντας Προκαταλήψεις», παρουσιάζονται τριάντα ταινίες με θεματολογία σχετική με τους ανθρώπους με αναπτυξιακά και μαθησιακά προβλήματα, τον αγώνα τους για ένταξη και δικαιώματα, τις προκαταλήψεις και τις περιπέτειες τους, την δύναμη, τα όνειρα και το πάθος τους για ζωή. Διαλέξτε μερικές από τον κατάλογο των τριάντα. Προτείνω το Η Μαρία κι εγώ και το Μαθήματα-Παθήματα: Τι θα γίνει ο Δημήτρης; Στις Όψεις του Κόσμου Ο ξυπόλητος φίλος μου, για τα παιδιά στην Καλκούτα και Η σοδιά για κάποια παιδιά-εργάτες στις ΗΠΑ. Στην Καταγραφή της Μνήμης Το σπίτι των Χιλιανών, μια άγνωστη πτυχή για την δικτατορία στην Χιλή και στα Ανθρώπινα Δικαιώματα το Δεν σου αρέσει η αλήθεια – 4 μέρες μέσα στο Γκουαντάναμο. Στο τμήμα για την Μουσική το Καναρίνι μου γλυκό για την Ρόζα Εσκενάζι Στο Ελληνικό Πανόραμα, δίχως δεύτερη κουβέντα αξίζει να δει κανείς την ταινία Οβριόκαστρο Κερατέας και να εκφράσει και με αυτόν τον τρόπο την αλληλεγγύη του στον μεγάλο αγώνα των κατοίκων της Κερατέας. Οι δυο προβολές της ταινίας θα γίνουν την Πεμπτη 17/3 στις 12,30 το μεσημέρι στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη και Κυριακή 20/3 στις 11πμ στην Φρίντα Λιάππα. Διαβάστε περισσότερα...